W zielonym parku, pomiędzy drzewami mieści się idealny zgierski plac zabaw. Nawet w upalne południe piaskownica jest osłonięta gałęziami drzew. Dzieci nie muszą zakładać czapek z daszkiem.
W idealnym zgierskim placu zabaw jest dużo miejsca do biegania. Są domki indiańskie do chowania się przed babcią, „pajęczyna” z linek dla młodych alpinistów.

Są też zjeżdżalnie, bujaki na sprężynach, bezpieczne huśtawki z oparciem i zabezpieczeniem z przodu.
Mamy nie muszą trzymać dzieci za rękę. Plac zabaw jest wygrodzony z całego parku. Tu nic nikomu się nie stanie. Nie jeżdżą rowerzyści ani rolkarze, a psy nie „realizują” swoich potrzeb.
Projektant wymyślił zamiast gorącego asfaltu, kaleczących kamyczków lub twardych cementowych kostek podłoże z tartanu, na którym żadne upadki dzieci nie są straszne. Przy parku jest mała kawiarenka. Dla mam herbata wraz z pachnącym ciastem w przystępnej cenie, a dla pociech foteliki i stoliczki dziecięce, przy których maluchy mogą spałaszować soczki i jogurty.
Tak zaprojektowane place zabaw na pewno ucieszyłyby dzieci i ich rodziców.
Ten „bajeczny” opis nie jest czystą fantazją. Według przepisów Unii Europejskiej plac zabaw powinien m.in.:
1. mieć miękką nawierzchnię wyłożoną plastikiem lub wysypaną piaskiem;
2. być wyposażony w zabawki, które są kontrolowane i mają atesty bezpieczeństwa;
3. być ogrodzony, tak aby psy i koty nie mogły załatwiać na jego terenie swoich potrzeb;
4. mieć piaskownice drewniane lub plastikowe z czystym – wymienianym co najmniej raz w roku piaskiem;
5. mieć huśtawki oraz zjeżdżalnie mocno i bezpiecznie zainstalowane;
6. być wyposażony w ławeczki dla rodziców.

Autor: Maria Anastazja Sobczak
Artykuł pochodzi z biuletynu „Zgierskie Szpilki”