Pan Zdzisław Banasiak w wątku Zabytki Zgierskie napisał: „myślę, że do listy zabytków z pewnością można dopisać kompleksy budynków fabrycznych – niektóre z nich „zagrały” w filmie „Ziemia Obiecana” Andrzeja Wajdy. Także brukowana „kocimi łbami” ul. Narutowicza z wymienionymi już domkami tkaczy zgierskich jest zabytkiem.
Jako były boruciarz i mieszkaniec ulicy Dzierżyńskiego – Śniechowskiego nie
mogę nie polecić (z tego co zostało po „Borucie”) zabytkowego budynku
Dyrekcji (z historyczych zdjęć wynika, że była tam linia tramwajowa!!!)
oraz wieży ciśnień. Ciekawi mnie bardzo, gdzie podziała się aparatura techniczna, stanowiąca wyposażenie wydziałów – czy wszystko poszło na złom? Z powodzeniem
możnaby stworzyć muzeum techniki – atrakcję turystyczną.
Z przyjemnością przebywam na Waszych stronach, dopiero od dziś, niestety.
Przesyłam pozdrowienia.”
Jeden komentarz do “Kompleksy budynków fabrycznych”
Zostaw komentarz
-
Sonda
Kompleks handlowy na Kuraku...
Copyright © 2012 KochamZgierz.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone. Administracja: Piotr Sobczak
Projekt i realizacja: Via Design - strony internetowe
10 2008 o 16:20
Podłódzki Zgierz, nie należy do miast znanych w naszym kraju. Więcej zainteresowania tym grodem nad Bzurą – poza, naturalnie mieszkańcami – wykazują najwyżej historycy i konserwatorzy zabytków. Do jego promocji przyczyniła się mimo woli pisarka Wanda Chotomska – autorka wierszy i opowiadań dla dzieci i młodzieży, swym wierszem „Przygody jeża spod miasta Zgierza”. Zrobiła to tak skutecznie, że władze miejskie zdecydowały się przed kilkoma laty uczynić z sympatycznego iglastego stworzonka symbol promocyjny miasta, zaś samą autorkę uhonorować obywatelstwem Zgierza. „Pomniki” jeża stoją w kilku punktach miasta, zaś najokazalszy mosiężny – w centralnym jego punkcie – Starym Rynku, obecnym Placu Jana Pawła II.
Liczący blisko 60 tys. mieszkańców Zgierz jest najstarszym miastem w województwie łódzkim. Otaczają go lasy, które są pozostałością puszczy podłódzkiej: Chełmy, Okręglik, Krogulec, Dąbrówka i Rudunki – stanowiące tereny wypoczynkowe dla okolicznych mieszkańców. Z puszczańskim charakterem miasta ma zawiązek jego nazwa, która oznacza miejsce uzyskane przez wypalanie lasu. Pierwsza pisana wzmianka o Zgierzu pochodzi z 1231 roku. Dla porównania: nazwę Łódź znajdujemy dopiero w dokumencie wydanym w 100 lat później, w 1332 roku.
Do początku XIX w. Zgierz był niewielkim miasteczkiem o charakterze rolniczo-rzemieślniczym. Przełomową datą w historii stał się rok 1821, kiedy została spisana tzw. umowa zgierska, którą nazwano kartą wolności osadnictwa przemysłowego w okręgu łódzkim. Odtąd następował szybki rozwój miasta specjalizującego się w produkcji towarów wełnianych.
Najstarsza cześć Zgierza to Stare Miasto położone na prawym brzegu Bzury, zaś na lewym brzegu znajduje się Nowe Miasto. Obie dzielnice mają swoje rynki, połączone ulicą Długą. W mieście, nie zachowało się zbyt wiele murowanych obiektów zabytkowych, a te które są można policzyć na przysłowiowych palcach rąk. Należy do nich: „dom pod lwami” – obecna siedziba Muzeum Miasta Zgierza z 1828 r., budynek dawnej szkoły ewangelickiej z 1830 r., pałac fabrykantów Zechertów i Pniewskich z końca XIX w. (obecnie tzw. Pałac Ślubów), neogotyckie kościoły: Opatrzności Bożej z 1907 r. i św. Katarzyny Aleksandryjskiej z lat 1910-1930, oraz chluba miasta: budynek Zakładu Kąpielowego, wzniesiony w okresie dwudziestolecia międzywojennego – który zdążył nawet „zagrać „ w kilku filmach. Warto również zajrzeć na stary cmentarz rzymsko-katolicki św. Józefa i Wawrzyńca przy ul. ks. Piotra Ściegiennego, gdzie pośród współczesnej lastrykowej tandety, można odnaleźć kilka interesujących przykładów secesyjnej sztuki sepulkralnej. Zgierz posiada jednak w swych zasobach kultury materialnej coś, czego może mu pozazdrościć wiele miast i to nie tylko polskich: zachowana w imponującej ilości, drewniana – XIX-wieczna architektura.